GAAT ER WEL EENS IETS FOUT?
Jazeker! En daar worden oplossingen voor gezocht. We nemen de dag voordat het eindtoernooi begint. De rest volgt.
's Morgens om 06:10 uur wordt er al rondgehobbeld om na te gaan of alles aanwezig is en wat er nog gedaan moet worden. Er is een heuse lijst om aan te vinken, want vergeetachtigheid zit in de mens en die van de ondergetekende kan enorm zijn. Dat is niet te wijten aan het vele "overbodige" (red. overtollig mag ook ) vocht wat tot het lichaam wordt toegelaten, maar aan de respectable leeftijd!
Bijna alle "prulletjes" voor de personen van de t-shirtbattle zijn ingepakt en er zijn dan nog wat presentjes over om deze nog te bewerken en daar kwam ook nog verwerken bij..
Dat Stephan van de RD nummer 1 zou worden, werd vrijwel duidelijk nadat de foto was opgestuurd en waarbij de tekst ook zeer duidelijk te lezen is. Voor de mensen die het nog niet weten: In elke vrouw zit iets goeds, je moet het er wel zelf insteken. Dit bleef niet zonder gevolgen en hij werd gedurende de competitie voor sexist "liefkozend" toegesproken.
Verder moest het bestuur bedenken of er wel iets gedaan werd met de battle. Het zal duidelijk zijn. Ja, dus! Wat het bestuur in gedachten had was er niet, dus plan B ging in werking.
De optie om zelf een t-shirt te bedrukken werd een feit. Lees de aanwijzingen die bij de transfervellen worden geleverd en het kan niet fout gaan. Na het nuttigen van een kopje koffie werd de plank tevoorschijn gehaald en kon er begin gemaakt worden met de "zelfdrukkerij". Strijkijzer in de aanslag, want anders komen de letters er niet op en vergeet deze dan niet in spiegelbeeld af te drukken. Nou, mooi niet. Het is niet te geloven maar de strijkijzer wilde niet warm worden.. Zou één van de buren om half 7 in de ochtend al op zijn?
De omgang met de buren zijn goed, maar om half 7? De poging is gewaagd, maar dan om half 9. Vol goede moed werd er naar hartelust gestreken. Om vervolgens na afkoeling het papier te verwijderen. De tekst was niet naar verwachting. Dit was uitgeprint met gigantische gele letters en die kwamen op het hele shirt nergens voor, al kon men het wel goed lezen. Achteraf het strijkijzer te lang op de letters gehouden. Typisch voor de S.D.C. en er zat niets anders op om het zo te laten.
Voordat je het wist was het al tijd om te gaan. Kick is heen en weer gereden met de snoeptaarten, waarvan er 1 bij zat die afgelopen vrijdag werd geplet door een kast. Is verder goed gekomen. Maar door het haasten zou het kunnen zijn dat er wat vergeten wordt.
Vergeten? Uiteraard! Wat moet een nummer 1 van het t-shirtbattle zonder een grote chocolademedaille? Terug naar huis dus. Er was zelfs een chauffeur beschikbaar die zeker niet ongenoemd mag blijven, namelijk Jan Plomp.
Nog meer vergeten? Natuurlijk! Foto's maken zonder een geheugenkaart is niet mogelijk. Maar dezelfde Jan had een reserve die in de mijne paste.
Even een onderbreking. Even genoten van het verrassingspakketje van Wilco.
Door de onderbreking is het verhaal dermate ingekort dat er geen einde aan het verhaal zit, dus wordt het zo gelaten. Mochten de grijze hersencellen wat kleur gaan vertellen komt er vast wel een vervolg aan dit verhaal.
F(red)
|
WILCO BEDANKT!
Opgeschrikt door een grot plof in de gang, wordt het bovenstaande artikel onderbroken om vervolgens te gaan kijken wat er dan wel is achtergelaten. Een verrassingspakketje gericht aan Freddy en Kick. De nieuwsgierigheid krijgt de overhand en met enige voorzichtigheid werd het pakketje geopend. Tot mijn verrassing zit er een dvdtje in. Op de achterkant geschreven: Beste Freddy & Kick, Hierbij nog wat foto's van VIW-Hebbes, teamkampioenschap en eindtoernooi. Ik heb het heel erg naar mijn zin gehad, bedankt voor de gezelligheid en wie weet tot een volgende editie van de SDC. Groetjes Wilco (red. en een afdruk van een walvis...killer whale!).
De voorkant van het hoesje schitterend gedaan. De foto's gaan nu bekeken worden. Wordt zo vervolgd!
De vervolging: Bedankt Wilco voor de foto's en de verrassing. Het is weer een plaatsing op de site waard.
(F)red.
|
